دنیای ادبی

نوشته شده توسط بهارک در جمعه بیست و چهارم مهر 1388 ساعت 23:2 موضوع | لینک ثابت

دوست عزيز سلام

غريبي هستم در اين وادي آشنا و مي نويسم از دل .

سالهاست كه همه ، روز را به شوق ديدن ستاره شب مي كنند و شب را به عشق خورشيد ، روز .

مي نويسم نه براي ستاره ي شب و نه خورشيد روز .

براي پروانه اي مي نويسم كه همه ي گلها را بوئيده .

پروانه اي كه  زيبايي اش را به رخ كرم ابريشم نكشيده .

براي گلي مي نويسم كه اجازه چيده شدن به عاشقي مي دهد كه در چهره اش شوق ديدار يار موج مي زند  .

نوشته ام را به كسي نمي دهم تا بخواند  .

چون مي دانم مسخره ام ميكنند پس فقط براي خطهاي دفتر مي خوانم .

پروانه و گل مي توانند حرف دلم را از نسيمي بشنوند كه در مسير حركتش خط هاي دفتر مرا بوئيده است .

آرزو داشتم كاش دلم بزرگ بود . آنقدر بزرگ كه احتياج به دل ديگري نداشتم يا اينكه دفترم را سياه نمي كردم  .

قسمت بايگاني دلم پر شده، بايگاني دفترم هم پر شده. مي آيند انتقاد مي كنند ، گله و شكايت مي كنند آخر هم در را محكم مي كو بند و مي روند.

بعد فقط من مي مانم و اين درد دل تمام نشدني . سعادت را در هماي سعادت نمي خواهم . در چشم و دستان خودم مي خواهم . تا به حال پر سيمرغ را آتش نزده ام كه به دادم برسد . فقط من بوده ام و خدا ، من بوده ام و من ، فقط همين

پس براي كه بنويسم ...

نوشته شده توسط بهارک در جمعه هفدهم خرداد 1387 ساعت 23:23 موضوع | لینک ثابت

سكوت ، سكوت و سكوت

سكوت مي كنم نه براي اينكه آرامش كسي را برهم بزنم  و يا اينكه رضايت بدهم به امري ناممكن. سكوت مي كنم براي ديوارها چون شنيده ام همه ي ديوارهاي دنيا موش دارند و موشهايشان گوش . سكوت مي كنم براي ردپاها و گنجشك ها . چون وقتي مي روي و پشتت را نگاه نمي كني ، گنجشكها بر روي ردپايت مي نشينند و با هم پچ پچ مي كنند .

نگاه گنجشك و موش را نمي توانم تحمل كنم پس سكوت مي كنم . نمي گويم ، فقط مي نويسم اين را از من نگيريد نه ردپايي در آن است و نه ديواري . حرف نمي زنم تا آنجايي كه پيش سنگ صبور ، دلم بتركد . كودكي ام را در نوشته هايم به رُخ مي كشم تا دهن كجي اش را كسي نبيند حرفهايم را براي خودم مي گويم . نه نمي گويم ، چون محكوم به سكوتم حتي براي خودم پس براي خودم مي نويسم . كودكانه مي نويسم مثل وقتي كه آب و بابا را ياد گرفتم .

ولي اگر گنجشك بداند سكوت كرده ام حتماً دق مي كند قبل از اينكه ردپاهايم برايش حرفي بزنند . چه كسي مي گويد دل گنجشك كوچك است ؟ نه ، دلش دريايي بزرگ است چون به حرفهاي كودكانه ام گوش مي دهد و پاهايش آنقدر كوچك ، كه غرورم را له نمي كند .

پس سكوت مي كنم براي همه غير از گنجشك كه دلش و پاهايش را دوست دارم .   

نوشته شده توسط بهارک در دوشنبه هشتم بهمن 1386 ساعت 20:5 موضوع | لینک ثابت

سلامي نه به بلنداي كوه البرز و نه به گرمي خورشيد ، فقط به زيبايي يك كلمه ي عاشقانه

گرماي وجودش رو درك كردم و از گرماي اون گرم شدم . ناگهان برف سنگيني آمد و روي وجود گرمايم نشست ، اون داشت سرد مي شد و من هيچ كاري نمي تونستم انجام بدم . فقط ديدم ، گريستم و ناليدم . اشكهايم قطره قطره چكيد و از اون جويباري كوچك جاري شد . اين نهر كوچك و ناتوان با تمام وجودش به نبرد با برف رفت . برفي كه با تمام قدرت داشت نابودم مي كرد .

اول به ظاهر نهر دلم ، خنديد و با خودش گفت چه خيال خامي مگه مي شه من با اين قدرت و تو با اون جثه . ولي ناگهان ديد داره از درون خالي مي شه . ترسيد ، باورش نمي شد .

چه ترسي ؟ اين سرنوشت برف بود . نهر كوچكم رفت و پيروز شد و برف شكست خورده ، سرش رو انداخت پايين و رفت . اون رفت و خوب متوجه شد كه ديگه نبايد روي گرماي دل كسي بشينه چون هميشه دل سلاحي براي ذوب كردن اون داره .

و دوباره گرمايي مطبوع و عاشقانه دلم را فرا گرفت و شروع به تپيدن كرد .

 تپيدني كه سرچشمه اش عشق بود و بس .  

نوشته شده توسط بهارک در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 ساعت 20:27 موضوع | لینک ثابت